جنگ یا مذاکره؟!
به گزارش گروه سیره امامین انقلاب خبرگزاری رسا، طبق برنامه، تجهیز کامل ارتش آلمان نازی، در میانه ی دهه ی ۱۹۴۰ به پایان می رسید و آلمان می توانست وارد جنگ بزرگ شود. تا قبل از فرا رسیدن لحظه ی موعود، هیتلر عزم آن داشت که از درگیر شدن در یک جنگ بزرگ اجتناب کرده و استراتژی توسعه طلبانه اش را با نشان دادن چنگ و دندان، و بلعیدن قدم به قدم اروپا بدون جنگ و درگیری پیش ببرد.
دو
تحقق این امر از الحاق اتریش به آلمان با برگزاری همه پرسی آغاز شد و به تجزیه ی چکسلواکی رسید. لهستان اما حاضر به تسلیم نشد. هیتلر حمله ی نظامی به این کشور را تنها گزینه ی پیش روی خود می دید. اما واکنش احتمالی بریتانیا و فرانسه و خطر آغاز پیش از موعد جنگ می توانست مانع این تصمیم به شمار آید.
سه
هیتلر سرانجام به لهستان حمله کرد و در پی آن بریتانیا و فرانسه به آلمان اعلان جنگ دادند. او قبل از حمله، به این جمع بندی رسیده بود که این دو کشور واکنش جدی نشان نخواهند داد، اما آشکار شد که دچار خطای محاسباتی شده است.
چهار
احتمالا بیش از هرچیز، رفتار صلح طلبانه ی چیمبرلین نخست وزیر وقت انگلیس و افراط او در مذاکره خواهی، این محاسبات اشتباه را در ذهن هیتلر تثبیت کرده بود.
پنج
یکی از ابزارهای هیتلر برای سنجش اراده ی طرف های مقابل، پیشنهاد مذاکره با شروط خاص بود. پالس هایی که از جانب آن ها دریافت می شد، گاه حمل بر عزم ایستادگی می شد و گاه حمل بر استیصال، و بدین ترتیب میزان اراده ی آنها برای واکنش را نمایان می کرد.
شش
در شیوه ی مذکور، پیشنهاد ها بیش از آن که صورت واقعی داشته باشند، ابزار سنجش و محاسبه ی اراده ی طرف مقابل برای پاسخ محکم و عزم او برای دفاع از منافع ملی اش به شمار می آیند.
هفت
شخصیت خودشیفته ی ترامپ و رفتار او در راستای احیای قدرتِ در حال نزول ایالات متحده، شباهت بی اندازه ای به شخصیت و عملکرد هیتلر در مسیر توسعه ی آلمان نازی دارد. اما به نظر می رسد برخلاف مشی بریتانیا در زمان آغاز جنگ دوم جهانی، امروز ایران در نقطه ی درستی ایستاده است.
هشت
ایران هم آمادگی اش را برای مذاکره ی شرافتمندانه اعلام کرده تا نزد افکار عمومی به لجاجت و جنگ طلبی متهم نشود، هم پیش شرط های ترامپ را به دیوار می کوبد تا او دچار خطای محاسباتی نشود و اعلام آمادگی برای مذاکره را به معنای استیصال و هراس ایران از جنگ در نظر نگیرد. در عین حال شجاعانه رجز می خواند و سخن از تثبیت معادله ی جدیدی به میان می آورد که در آن نشانی از پاسخ محدود نخواهد بود و ایالات متحده باید خودش را برای واکنشی بی سابقه آماده کند.
نُه
این الگوی مطلوبی است از هماهنگی دیپلماسی و میدان؛ بی شک هرگونه عقب نشینی از خطوط قرمز، ترامپ را دچار خطای محاسباتی کرده و نه تنها حمله ی احتمالی را رفع یا تضعیف نخواهد کرد، بلکه به آن شدت و وسعت مضاعف خواهد داد.
حجت الاسلام محمد حسین کاردان