«ایران» هنوز همان قلعه پولادین وفاداری است

به گزارش خبرنگار سرویس حوزه و روحانیت خبرگزاری رسا، چهارشنبه‌سوری امسال دیگر فقط شعله‌های سرخ و آتش‌های بازی نبود؛ شعله‌هایی از ایمان، وفاداری و غیرت ملی در سراسر خاک ایران زبانه کشید. شب، با تمام هیبتش، شاهد خیزش مردمی بود که نه از هیاهوی دشمنان؛ بلکه از صدای وجدان و ایمان برخاستند؛ مردمی که نشان دادند هر سنگفرش این سرزمین، روایتگر ایستادگی یک امت است.

امشب مردم ایران از پیران رشید تا جوانان پرشور، به میدان آمدند؛ نه برای جشن خاکستر و آتش؛ بلکه برای پاسداری از شعله فروزان انقلاب. آنان امشب نه فقط در خیابان‌ها که در تاریخ گام گذاشتند. با حضورشان مرز امید و ناامیدی دشمن را شکافتند و ثابت کردند که «ایران» هنوز همان قلعه پولادین وفاداری است که هیچ تندباد خیانت و توطئه نمی‌تواند دیوار ایمانش را فرو ریزد.

امسال در هر کوچه و محله ایران اسلامی، نور چراغ‌ها نه از شعله آتش؛ بلکه از تلألؤ ایمان و عشق مردم به ایران اسلامی می‌درخشید. آنان با حضور خود، چهارشنبه‌سوری را از میدان فتنه به میدان عهد و حماسه بدل کردند. ساعتی که دشمنان و خائنان به وطن، در خیال خام خود، قصد تاختن و دریدن داشتند، با موج عظیم حضور ملت به عقب رانده شدند و نقشه‌های شومشان در خاکسترِ یأس و ناامیدی سوخته و بر باد داده شد.

به راستی در برابر این مردم، تاریخ باید سر تعظیم فرود آورد. نسلی که فهمیده است پاسداری از وطن نه شعار است و نه احساس؛ بلکه تکلیفی الهی و مسئولیتی ازلی است. آنان امشب با گام‌هایی استوار، رسالتی را که نسل‌های پیش از آنان آغاز کرده بودند، به دست گرفتند تا بگویند اگر جغرافیای ایران بر نقشه زمین گسترده است، عمق معنوی آن نیز در قلب میلیون‌ها انسان وفادار، به خوبی جریان داشته و می‌تپد. 

آری، چهارشنبه‌سوری امسال، جشن آتش بازی و ترقه اندازی نبود؛ بلکه جشن نور بصیرت و تجلی ایمان بود. مردم ایران بار دیگر جهان را متحیر کرده و نشان دادند که این ملت، مردمی استوار است؛ مردمی که هر آتش را به فروغی برای ایران حسینی بدل می‌سازند و هر تهدید را به فرصتی برای وحدت و بیداری تبدیل می‌کنند. 

در این شب، نه فقط دشمنان؛ بلکه تاریخ نیز به تماشای ملتی ایستاده بود که با شور و ایمان، راز ماندگاری خویش را فریاد زد. دشمنان قسم خورد انقلاب اسلامی بدانند که ملت ایران، بر عهد خویش پایدار است؛ همچون خاکی که از ایمان شکل گرفته و همچون آتشی که از عشق می‌سوزد و چون پرچمی که در هر طوفان، برافراشته‌تر از همیشه می‌درخشد.

سعید چراغی