کابوس جدید اینترنشنال
به گزارش سرویس سیاسی خبرگزاری رسا، سردار ابوالفضل شکارچی، سخنگوی ارشد نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، چهارم شهریورماه در اظهاراتی اعلام کرد رسانههایی مثل ایراناینترنشنال، بیبیسی فارسی و رادیو فردا و افرادی که در این رسانهها فعالیت میکنند، از نگاه نیروهای مسلح جمهوری اسلامی میتوانند در «بانک اهداف نظامی» قرار گیرند.او با بیان اینکه این رسانهها مستقیماً با سیا، موساد و سرویسهای اطلاعاتی دشمن ارتباط دارند، تأکید کرد: «اینها از نظر ما رسانه نیستند.»این اظهارات باعث وحشت و واکنش شتابزدهٔ اینترنشنال شد. مجری این شبکه در واکنش به سخنان سردار شکارچی گفت: «اینقدر اینها آدمهای خطرناکی هستند. این چیزها در بعد جهانی بیسابقه است.»کارشناس این برنامه نیز در اظهاراتش گفت سخنان شکارچی برای «ترساندن همین خبرنگارها» و افرادی است که از داخل ایران برای رسانههای خارج از کشور ویدئو ارسال میکنند.
اما بیایید عملکرد این شبکه در سالهای گذشته را کنار واکنش امروز آن قرار دهیم. اینترنشنال طی سالهای گذشته بارها از جایگاه یک رسانهٔ خبری فراتر رفته و در بزنگاههای امنیتی، عملاً به تریبون هدایت اعتراضات و آشوبهای خیابانی تبدیل شده است.انتشار فراخوان برای تجمع و آشوب، آموزش شیوههای مقابله با نیروهای امنیتی، توصیه دربارهٔ نحوهٔ فرار از شناسایی و بازنشر مطالب مرتبط با آسیب زدن به مراکز و تجهیزات عمومی، بخشی از محتوایی بوده که این شبکه برای مخاطبان داخل ایران منتشر کرده است.این رویکرد به ویژه در جریان اغتشاشات سال ۱۴۰۱ آشکار بود؛ دورهای که اینترنشنال نهتنها اخبار اعتراضات را پوشش میداد، بلکه به بازتاب مستمر فراخوانها و روایت جریانهایی پرداخت که هدف خود را سرنگونی جمهوری اسلامی اعلام میکردند. عملاً این شبکه بارها مرز «اطلاعرسانی دربارهٔ اعتراضات» را در نوردید و وارد وادی «کمک به تداوم و گسترش آن» شد.چنین شبکهای نمیتواند امروز همهٔ کارنامهٔ سیاه خود را در مقابله با مردم ایران نادیده بگیرد و صرفاً با عبارت «ما رسانه و روزنامهنگار هستیم» از مسئولیت محتوایی و آثار فعالیت خود بگریزد.در جریان جنگ و بحرانهای امنیتی اخیر نیز نقش رسانههای برونمرزی در انتقال پیام و هماهنگسازی فضای اعتراضی بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفت. وقتی یک شبکه به حلقهٔ اتصال میان مزدوران داخل کشور، جریانهای برانداز خارج از ایران و روایتهای رسانهای آنها تبدیل میشود، دیگر نمیتوان نقش آن را صرفاً در چارچوب خبرنگاری و رسالت اطلاعرسانی تعریف کرد.
بنابراین واکنش امروز ایراناینترنشنال بیش از آنکه صرفاً دفاع از آزادی رسانه باشد، تلاشی برای پاک کردن مرز میان «رسانه بودن» و «بازیگر بودن» است.این شبکه زمانی که از مخاطبان داخل کشور میخواهد اعتراض کنند، اعتصاب کنند، در برابر نیروهای امنیتی مقاومت کنند یا راههای ادامهٔ فعالیت اعتراضی را دنبال کنند، خود را بخشی از میدان تحولات سیاسی معرفی میکند؛ اما زمانی که با ادبیات نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی مواجه میشود، ناگهان به جایگاه «رسانهٔ مستقل» عقبنشینی میکند.نمیتوان سالها برای مخاطب داخل ایران نسخهٔ آشوب و خشونت پیچید و هنگام مواجهه با تبعات امنیتی آن، پشت عنوان «رسانه» پنهان شد!