رهيافتي به دعاي روز شانزدهم ماه رمضان

اَلّلهُمَّ ارْزُقْني فيهِ لِمُوافَقةِ الاَبْرارِ و جَنِّبْني فيهِ مُرافَقَةَ الأَشْرارِ وَآوِِني فيهِ بِرَحْمَتِكَ اِلي دارِالقَرارِ باِلهِيَّتِكَ يا اِلهَ العالَمينَ؛ اي خدا در اين روز مرا بر موافقت نيكان عالم موفق بدار و از رفاقت اشرار جهان دور گردان و مرا در بهشت دارالقرار به رحمتت منزل ده به الهيّت و مبعوديّتت اي خداي عالميان.
دوستي و رفاقت نقش تعيين كننده‌اي در حيات آدمي دارد. گاه يك دوست خوب باعث ترقي مادي و معنوي انسان مي‌شود و هم‌نشيني با او انسان را تا مرتبه اعلي علييّن بالا مي‌برد و گاه هم‌نشيني با دوست بد انسان را دچار نخوت و سستي و كم‌همتي مي‌سازد يا به فساد و تباهي مي‌كشاند. در روايات ما، نشانه‌هاي دوست خوب بيان شده است، نيز بيان شده كه چه كساني شايسته دوستي نيستند؛ دوستي عوام مانند ابر از هم گسيخته مي‌شود و همچون سراب تار و مار مي‌گردد. نيز رشته دوستيهاي بدكاران زودتر از هر دوستي ديگري از هم مي‌گسلد. دوستي نادان تغيير مي‌پذيرد و زود رخت برمي‌بندد. دوستي احمق همچون درخت آتش است كه اجزاي آن يكديگر را مي‌سوزانند. با كافر دوستي نورزيد و با نادان هم‌نشيني مكنيد. مبادا دشمنان خدا را دوست بداري، يا دوستي‌ات را نثار كسي جز دوستان خدا كني. (1)
آري، اهميت اين موضوع تا آنجاست كه اگر بخواهيم احاديث مربوط به دوست‌يابي، هم‌نشيني، رفاقت و ... را گرد آوريم، كتابي عظيم پديد خواهد آمد كه فصل‌هاي گوناگون آن، به شرح‌هاي مفصل نيازمند خواهد بود. در دعاي روز شانزدهم ماه رمضان از خدا مي‌خواهيم ما را بر موافقت نيكان موفق بدارد و از رفاقت اشرار جهان دور گرداند.
پي‌نوشت
1. ر.ك: ميزان الحكمه، ج 2، ص935.