غزه پس از آتش بس

به گزارش خبرنگار سرویس سیاسی خبرگزاری رسا، غزه یاری می خواهد. غزه، این ایوانِ بلندِ نجابت، اکنون در خاک و خون می‌تپد. طنينِ نفس‌هایِ به‌شماره افتاده‌اش در زیرِ آوارِ سنگینِ سکوتِ جهانی، گم گشته است. هفتاد و یک هزار ستاره بر آسمانِ مظلومیت‌اش غروب کردند تا زمین را با شراره‌های سرخِ خویش منور سازند، اما افسوس که جهان، چشمانِ خویش را با دستارِ بی‌عدالتی بسته است.

یک سال است که دریچه‌های امید را با قفلِ قساوت بسته‌اند. آتش‌بس؟! این دروغِ مصلحتیِ جاری بر لبانِ سیاست‌بازان!کمک‌های بشردوستانه؟! این رؤیایِ پریشانِ کودکانی که هر شب، گرسنگی را به آغوشِ مرگ می‌برند.زمستانِ غزه را نه دانه‌های برف، که انجمادِ قلب‌های بشری می‌سوزاند. مردمانش در سکوتِ مرگبارِ نهادهای پرطمطراق، غریبانه به آغوش خاک می‌روند؛ آن‌جا که دارو نیست، پناه نیست، نان نیست... و تنها هدیه‌ی آسمان برایشان، سربِ گداخته‌ی صهیون است.

آری! غزه امروز، تبلورِ شکوهِ مقاومت است. نمادِ پایداریِ ملتی که میانِ پرپر شدن، رقصِ حیات می‌آفرینند. اما غزه، هم‌زمان مدفنِ وجدانِ بشریت نیز هست؛ سنگی است مزارگونه بر فراموشیِ دنیای مدرن.

خروشِ غیرت.... دیگر بس است! این سکوتِ ننگین و این نظاره‌ی خون‌بار را پایان دهید. اکنون نه وقتِ مویه، که زمانه‌ی طوفان است. هر وجدانِ بیداری باید امروز فریادِ رسا و بی‌پروایِ غزه باشد. باید خروشید که: غزه تنها نیست! این مقاومت تا سپیده‌دمِ آزادی، تا بازگشتِ آخرین آواره و تا اهتزازِ پرچمِ حق بر فرازِ گلدسته‌های مسجدالاقصی، شعله‌ور خواهد ماند. ای جهانیان! بگذارید فریادمان، حریقی بر پوسته‌ی یخیِ دیپلماسی‌های کاذب باشد. بگذارید قیاممان، لرزه بر بنیانِ ستم افکند. از پشتِ میزهای مصلحت برخیزید و از حصارِ سردِ مجازی به در آیید؛ غزه تشنه‌ی طوفانِ حمایت و شراره‌های خشمِ شماست.

تا زمانی که کودکی زیر آوارهای سرد است، آرامش بر این جهان حرام است. تا زمانی که مادری سوگوار است، آسمان باید ردای عزا بر تن کند. بیایید یک‌صدا فریاد شویم: پایان دهید به این جنایت! غزه، نبضِ تپنده‌ی تاریخ است؛ زخمی، اما زنده.  مقاومت، جاری است و پیروزی، میراثِ ابدیِ صابران خواهد بود. ای دنیا! یا امروز غزه را از چنگالِ دژخیم می‌رهانی، یا با داغِ این رسوایی ابدی، در گورستانِ تاریخ دفن خواهی شد. سپاس از همراهی و همدلی ایرانیان دلیر و با‌غیرت؛ این کمک‌ها، این فریادهای «مرگ بر اسرائیل»، این عزم استوار، همه‌و‌همه، زنجیره‌ای از نورند در برابر تاریکی. 

هر قیام و همدلی، بارقه‌ای است در افق صبر غزه، فریادی است که دیوارهای سکوت را فرو می‌ریزد. پا‌به‌پای هم، تا سپیده‌ی نهایی... تا آن روز که با ظهور حضرت مهدی علیه‌السلام، "آزادی در هر ذره از خاک فلسطین و زمین، جاری گردد" ـ همان وعده‌ی تخلف‌ناپذیر الهی که فرمود: «إِنَّ اللَّهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ».

در این روزگار پرآشوب، وعده‌ی الهی همچنان استوار است؛ همان وعده‌ای که قرآن فرمود: «وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ» خداوند خواسته است تا مستضعفان را به پیشوایان زمین بدل سازد و وارثان حقیقی گرداند. این وعده، در نیمه‌ی شعبان، بار دیگر جان می‌گیرد؛ همان نیم‌روز روشنِ امید، که ظهور حضرت حجت، موعودِ همه‌ی مظلومان، نوید رهایی از مستکبران و ستمگران را می‌دهد. در آن روز، عدل چون خورشید بر خاک خواهد تابید و قلمرو ظلم فرو خواهد ریخت.

حجت الاسلام علی اصغرمجتهدزاده