زیاد نویسی در تقریر قوه استنباط را كاهش می‌دهد

به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا در اصفهان، حجت الاسلام الهی دوست در دومین روزهمایش جایگاه و اهداف دروس خارج فقه و اصول با بیان گوشه هایی ار تاکیدات اسلام بر نوشتن و کتابت، گفت: تقریر نویسی در سنت طلاب و فضلای حوزه های علمیه از قرون چهارم و پنجم در قالب امالی نویسی رایج بوده است و در سده های اخیر با اسم تقریر نویسی متداول شده است.

وی با تقسیم بندی انواع تقریر نویسی به شیوه های مفصل، متوسط، مختصر و تعلیق نویسی، افزود: هریک از این چهار روش محاسن و معایب مربوط به خود را دارد.

این استاد حوزه علمیه در شرح محاسن و معایب این چهار شیوه، حجم زیاد، دسترسی و جستجوی مشکل مطالب پس از رجوع مجدد، وقت گیری، افت سطح یادگیری و آوردن مطالب مخل در لابلای تقریرات را از جمله مشکلات و معایب مفصل نویسی دانست و اضافه کرد: در شیوه متوسط نویسی با گزینش مطالب اصلی نسبت به جمع آوری چکیده درس استاد اقدام می شود.

وی معایبی چون فراموشی و تداخلات ذهنی را از جمله معایب شیوه مختصر نویسی دانست و ادامه داد: در شیوه تعلیق نویسیٰ استاد یک کتاب را به عنوان محور اصلی مباحث خود مطرح می کند و از این رو طلبه فقط با نوشتن مطالب فرعی و مباحث اضافی استاد نسبت به تکمیل مبحث اقدام می کند.

استاد حوزه علمیه اصفهان با  بیان شیوه های مختلف تقریر نویسی مهمترین مشکل طلاب را زیاد نویسی دانست و گفت: زیاد نوشتن در تقریر امکان تفکر و قوه نقادی را از انسان می گیرد و همین امر باعث کاهش قوه استنباط خواهد شد.

 

حجت الاسلام الهی، دوست رشد و بالندگی طلبه را در فکر بیشتر دانست و اظهار داشت: بزرگترین مشکل تقریرات مفصل گرفتن قدرت تفکر و تحلیل از دانش پژوه است چرا که لازمه پیدا کردن قوه استنباط داشتن روحیه نقادی است.

وی در ادامه به بیان نکاتی در خصوص بهتر نویسی و آیین ویرایش و نگارش تقریرات پرداخت./پ202