برسد به دستِ تمام سید مجتبائی ها

به گزارش خبرنگار سرویس حوزه و روحانیت خبرگزاری رسا، ما ایرانی ها این بار تاریخ را جور دیگری نوشتیم،

فقط برای اینکه وقتی هوا تاریک و شب بود کوفه خالی نبود!

آقای شهید ِما ۸۶ سال کنارِ مردمش زندگی کرد،

او هیچ وقت ما را نفرین نکرد!

او هرگز ما را تنها نگذاشت در دنیای بدون علی!

او همیشه ما را دوست داشت و خودش گفت: هر شب برای تَک تَک ما دعا می کند.

لَّقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا /فتح ۱۸

او هنوز هم ما را دوست دارد

 خدا هم ما را دوست دارد و از ما راضی است،چون از همان لحظه ی اول، در کنار شجره ی طیبه ی میناب با وحدتتمان بیعت کردیم و خداوند صداقتِ قلب های ما را می داند و قطعا آرامش و پیروزی را به ما هدیه خواهد داد.

رهبر ما مظلوم بود امّا مُقتدرانه شهید شد

نه به دست خوارج و یاران غافِلش،

بلکه به دست منفورترین شیاطینِ روی زمین.

یکبار در شب قدرِ ۱۹ ماه رمضان 

وقتی شب بود و هوا تاریک و کوفه خالی بود

فرقِ ولایت در محراب عبادت ضَربت خورد،

آن روز مردم نفرین شدند

آنها تنها ماندند در تاریکی و سردی دنیای بدون علی!

این بار امّا، شب قدرِ ۱۹ ماه رمضان 

وقتی که شب شد،ایران خالی نبود

نور و گرمای وحدت همه جا روشن بود

ما در دنیای بدون علی واقعا تنها نبودیم

ما در سجاده های ِشب ِقدرمان با امام مجتبی دوباره بیعت کردیم 

و درست وقتی که ایران مانند کوفه خالی نبود بااقتدار روی موشک هایمان نوشتیم:

لبیک یا سیّد مجتبی

لبیک یا خامنه ای