سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در دوران سازندگی بررسی شد
به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا، کتاب سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در دوران سازندگی به جهتگیری ها و رویکردهای سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در دوران سازندگی (1368 ـ 1376) می پردازد و تأثیر آن درسطح روابط دیپلماتیک جمهوری اسلامی ایران با جهان را بررسی میکند.
دوران سازندگی در نظام جمهوری اسلامی ایران (1368 ـ 1376) یکی از دورههای مهم در تاریخ جمهوری اسلامی است. در این مقطع تاریخی، مسؤولان سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران با اتخاذ رویکرد عملگرایی به تعاملی سازنده با جهان خارج، در عین پایبندی به مبانی اصولگرایی اسلامی، اقدام کردند.
این امر موجبات شکلگیری دوران تنشزدایی را فراهم آورد و با اعلام تنشزدایی سعی شد با اتخاذ اهدافی در عرصه سیاست خارجی، ضمن تأمین نیازهای داخلی، بر سازگاری اهداف سیاست خارجی با محیط بینالمللی افزوده شود.
ضرورتهای ناشی از جنگ و به طور کلی اوضاع داخلی، که ایران را به اتخاذ سیاستهای همکاریجویانه با سایر کشورها ترغیب میکرد، با تحولات گسترده درعرصه نظام بینالملل همزمان بود. تحولات ساختاری نظام بینالمللی که همراه با پایان جنگ سرد، فروپاشی کامل شوروی، تغییر ژئوپلتیک اروپا و آسیا، اعلام دکترین نظم نوین جهانی و یکجانبهگرایی آمریکا و شکلگیری نظام بینالملل در حال گذار بود، سیاست خارجی ایران در دوران سازندگی را به سمت استراتژی چندجانبهگرایی سوق میداد تا به این طریق با دشمنی آمریکا مقابله کرده و بر محدودیتها و موانع ناشی از آن غلبه نماید و از عمدهترین ویژگیهای نظام بینالملل در حال گذار، که همانا یارگیری و منطقهگرایی بود، در جهت تقویت استراتژی چندجانبهگرایی بهره بگیرد. به همین منظور، سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران با توجه به قطبهای جدید سیاسی و اقتصادی همچون اتحادیه اروپا (جامعهی اقتصادی 1991)، چین و روسیه، تلاش میکرد با دیپلماسی چندجانبهگرایی ضمن تأمین نیازهای کشور، سیاست مهار آمریکا و قانون داماتو را بیاثر کند.
کتاب سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در دوران سازندگی به قلم سعید یعقوبی در 304 صفح0 و با شمارگان دوهزار نسخه برای نخستین بار در سال جاری از سوی مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده است.