نسخهپیچهای حجاب، تماشاگران فشن!
به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا در تبریز، موضوع ساماندهی بازار پوشاک و فراهم کردن دسترسی خانوادهها به لباسهای متناسب با فرهنگ ایرانی ـ اسلامی، سالهاست در زمره مطالبات فرهنگی جامعه قرار دارد؛ با این حال، بررسی وضعیت بازار نشان میدهد میان سیاستهای اعلام شده و آنچه در ویترین بسیاری از فروشگاهها عرضه میشود، فاصله قابل توجهی وجود دارد.
در همین زمینه، گزارشهایی از گلایه شهروندان درباره کاهش عرضه مانتوهای ساده، دکمهدار، آستینبلند و متناسب با الگوی پوشش مورد انتظار خانوادهها منتشر شده است؛ در مقابل، بخشی از ویترین بوتیکها به پوشاکی اختصاص یافته که از نظر طراحی و نوع عرضه، با معیارهای مورد انتظار خانوادههای متدین فاصله دارد.
این وضعیت این پرسش را مطرح میکند که متولیان سیاستگذاری، فرهنگسازی و ساماندهی حوزه مد و لباس طی سالهای گذشته چه اقدام عملی برای اصلاح بازار انجام دادهاند؟ خانوادهای که به دنبال یک پوشش ساده، مناسب و در عین حال شکیل است، در نهایت باید به چه بازاری مراجعه کند؟
پیگیری این موضوع از مسئولان استانی نیز پاسخ روشنی درباره راهکار عملی برای تغییر شرایط بازار به همراه نداشت در حالی که یکی از مسئولان، بخشی از مشکلات را به موضوع واردات پارچه و چادر مرتبط دانست، مسئول دیگری نیز راهکار مشخص و فوری برای تأمین پوشاک مورد نیاز خانوادهها ارائه نکرد و عملاً مسیر تهیه پارچه و مراجعه به خیاط را به عنوان راهی برای دسترسی به پوشش مناسب مطرح کرد.
این در حالی است که انتظار طبیعی از سیاستگذاری در حوزه مد و لباس، صرفاً ارائه توصیه به مردم نیست؛ بلکه باید زمینهای فراهم شود که پوشاک متناسب با فرهنگ ایرانی ـ اسلامی، با تنوع، کیفیت و قیمت مناسب در بازار قابل دسترس باشد.
حضور متولیان در رویداد فشن
اما ماجرا زمانی قابل تأملتر شد که در یکی از رویدادهای تخصصی حوزه مد، لباس و فشن در تبریز، حضور برخی از همین مدیران استانی مورد توجه قرار گرفت.
حضور مسئولانی که وظیفه سیاستگذاری و ساماندهی این حوزه را بر عهده دارند، در چنین رویدادی به خودی خود موضوعی قابل نقد نیست؛ چراکه ارتباط با فعالان حوزه مد و لباس و شناخت تحولات این صنعت میتواند بخشی از وظایف مدیریتی آنان باشد.
مسئله اصلی، نسبت میان سیاستهای اعلامی، وضعیت واقعی بازار و خروجی اقدامات دستگاههای متولی است.
اگر خانوادهها برای یافتن یک مانتوی ساده و متناسب با فرهنگ ایرانی ـ اسلامی با مشکل مواجهاند، اما در مقابل، بخشهایی از بازار و رویدادهای فشن مسیر متفاوتی را دنبال میکنند، این پرسش جدی مطرح میشود که سیاستگذاری فرهنگی در حوزه مد و لباس تا چه اندازه توانسته است بر واقعیت بازار اثر بگذارد؟
سالهاست درباره حجاب و عفاف، فرهنگسازی و سبک زندگی سخن گفته میشود و برنامهها و نشستهای متعددی نیز در این زمینه برگزار میشود؛ اما فرهنگسازی زمانی میتواند اثرگذار باشد که زیرساختهای لازم برای انتخاب صحیح نیز در اختیار مردم قرار گیرد.
نمیتوان از یک سو خانوادهها را به انتخاب پوشش عفیفانه توصیه کرد و از سوی دیگر، بازار را به حال خود رها کرد تا بخش قابل توجهی از عرضه آن متناسب با نیاز و مطالبه خانوادههای متدین نباشد.
مسئله، توصیه نیست؛ مسئله، سیاستگذاری و اقدام است
مشکل اصلی را نباید صرفاً در حضور یا عدم حضور یک مسئول در یک رویداد جستوجو کرد. مسئله مهمتر، کارنامه دستگاههای متولی در ساماندهی صنعت مد و لباس و ایجاد بازار قابل دسترس برای پوشاک مناسب است.
اگر قرار است حجاب و عفاف به عنوان یک ارزش اجتماعی تقویت شود، باید در کنار فعالیتهای تبلیغی و فرهنگی، به اقتصاد پوشاک، طراحی، تولید، توزیع و ذائقه بازار نیز توجه شود.
خانوادهای که میخواهد پوشش مناسب انتخاب کند، نباید میان «پوشش مورد قبول خود» و «پوشاک موجود در بازار» گرفتار انتخابی دشوار شود.
انتظار از متولیان این حوزه آن است که به جای تکرار توصیههای کلی، راهکارهای عملی برای تولید و عرضه پوشاک متناسب با فرهنگ ایرانی ـ اسلامی ارائه و اجرا کنند؛ از حمایت از طراحان و تولیدکنندگان گرفته تا ایجاد مشوقهای اقتصادی، ساماندهی عرضه و نظارت مؤثر بر بازار.